Niet iedere schipper was meteen overtuigd van haar kwaliteiten als zwaardvrouw, maar Jesca Terpstra (42) uit Bolsward heeft zich inmiddels ruimschoots bewezen. Ze viert haar derde lustrum in de IFKS en sloeg als zwaardvrouw al eens ‘een grote vis aan de haak’.
IN GRUTTE FISK
Niet letterlijk, want er kwam geen hengel aan te pas toen Terpstra een paar jaar geleden op de Sleattemer Mar een dikke blei op haar schoot vond. “It wie moai waar en ik hie in koarte broek oan. Op in stuit giene we hiel bryk en skepten in bats wetter oan board. Doe’t it fuortrûn wie, lei der in grutte fisk op myn skurte te spinfuotsjen.”
Nu is ze niet bang voor vissen, maar de schrik zat er op dat moment toch even in. “Dat ferwachtsje je net. En hy woe ek net fuort,” vertelt de Bolswardse over haar avontuur. Iemand van het middendek schoot haar te hulp, pakte de vis bij de start en zette ‘m overboord “It wie in grouwe blei en ik hie de skobben oeral oer my hinne.”
MOAI EN SPANNEND
Ze doet sinds 2009 mee aan de IFKS, nadat Jelle Los haar in aanraking bracht met de sport. “Hy hat my yntrodusearre by it skûtsjesilen. Ik fûn it dalik machtich moai op it wetter en ek wol spannend,” vertelt Terpstra, die daarvoor niks had met de sport. “Ik hie der noch nea west.”
Na de beëindiging van de relatie leek haar skûtsje-avontuur een stille dood te sterven, maar op een vrijgezellenfeestje trof ze Lolle Schakel, schipper op ‘De Yde’, vernoemd naar z’n vader. “Kinst wol mei, sei er. It earste jier yn 2009 wie ik peiler. We waarden fuort kampioen yn B-klasse, mar dêrnei stoppe hy.” Wietse Bandstra nam het helmhout over op De Yde.
STJOERBOARDKANT
“By Wietse haw ik altyd by it swurd sitten. Yn it begjin hie er wol syn twivels dat sa’n lyts famke dat swurd wol omheech krije soe. Mar doe’t er oertsjûge wie, ha’k dêr net mear wei west,” benadrukt Terpstra. “It is in moai plakje.
Do hast efterop mear kontakt en in moai oersjoch.” Via ‘Singelier’, ‘Redbad’ (Wietse Bandstra) en ‘Skeakel’ (Jelle Los) keerde ze dit seizoen terug op de ‘Redbad’ in de A-klasse bij schipper Olphert van der Pol. “Ik sit oan stjoerboardkant, mar ik haw oan beide kanten sitten. It is mar krekt hoe’t it útkomt.”
Bang om vuile handen te krijgen is de moeder van twee zoons (17 en 6 jaar) niet. “Ast hiel faak oer staach giest, dan is it wol swier om it swurd hieltyd omheech te dwaan,” vindt Terpstra, die geen krachttraining doet. “Ik bin net fan de sportskoalle, mar fan it hynsteriden.
En ik swim ek.” Vaak overstag gaan bleef haar tot dusverre bespaard, al sloeg ze twee keer (Redbad en Skeakel) om. “Beide kearen siet ik oan’e hege kant en dan krijst gjin wiet pak. It gie eins hiel stadichoan, mar it is net leuk. Do witst no wat it is, mar ik ha der gjin eangst foar krigen.” Na de Slach om Heech zat de schrik er wel even in vanwege de prestatie. “Wy geane sawiesa foar hanthavening en it leafst yn it linker rychje. Mar wy geane ek wis foar in gesellige en sportive IFKS.”
